یک شبی مجنون   نمازش را  شکست            بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود           فارغ  از  جام الستش کرده بود

گفت : یارب از چه  خوارم  کرده ای ؟؟؟             بر  صلیب عشق دارم کرده ای

خسته ام زین عشق  ، دل خونم مکن            من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد    این    بازیچه    دیگر     نیستم              این تو و لیلای تو... من نیستم

گفت :  ای دیوانه !   لیلایت منم  !!!!              در   رگت   پیدا  و   پنهانت  منم

سالها   با   جور   لیلا   ساختی ....                من کنارت بودم و نشناختی...

تا کی ز چراغ مسجد و دود کنشت؟

                       تا کی ز زيان دوزخ و سود بهشت؟

رو بر سر لوحه بين که استاد قضا

                  اندر ازل آن چه بودنی است ، نوشت !

می خور که به زیر گل بسی خواهی خفت

              بی مونس و بی رفيق و بی همدم و جفت

زنهار به کس مگو تو اين راز نهفت

                   هر لاله که پژمرد نخواهد بشکفت

گویند بهشت عدن با حور خوش است

              من می گویم که آب انگور خوش است

اين نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

            کاواز دهل شنیدن از دور خوش است !

_{زن عشق می كارد و كینه درو می كند...دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر...می تواند تنها یك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستی... برای ازدواجش ــ در هر سنی ـاجازه ولی لازم است و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار می توانی ازدواج كنی...در محبسی به نام بكارت زندانی است و تو...او كتك می خورد و تو محاكمه نمی شوی...او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می كنی...او درد می كشد و تو نگرانی كه كودك دختر نباشد...او بی خوابی می كشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی...او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر.... و هر روز او متولد میشود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛ پیر می شود و میمیرد...و قرن هاست كه او؛ عشق می كارد و كینه درو می كند چرا كه در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش؛ گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد؛ سینه ای را به یاد می اورد كه تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می كند...و اینها همه كینه است كه كاشته می شود در قلب مالامال از درد...! و این, رنج است}

_{دکتر علی شریعتی}

_{واقعا چراااااااااااااااااااااااااااااااااا؟؟؟}

^{زندگی خوردن و خوابیدن نیست
انتظار و هوس و دیدن و نادیدن نیست.
زندگی چون گل سرخی است
پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطیف.
یادمان باشد اگر گل چیدیم
عطر و برگ و گل و خار همه همسایه دیوار به دیوار همند.
دکتر علی شریعتی}

چه کسي مي فهمد در دلم رازي هست

مي سپارم آن را به خيال و شب و تنهايي خود

به کدامين انسان؟ به کدامين مخلوق؟

تو بگو هست کسي تا که مرا دريابد؟!

چه طنين انگيز است ....

تق تق پاي خيالم که به ديباچه فردا به خدا ميراند.

کاش تصوير شود خواب دلم

و چه زيباست نياز من و ناز دل بي تاب من و خاطره اي پر احساس

ولي افسوس که در راه دلم گم گشته

تو به من مي خندي

 و من از خنده تو مي فهمم

                     که کسي نيست مرا دريابد !!

                                         از دیاری به دیاری دیگر

                               نتوانم،نتوانم جستن

                                           هر زمان عشقی و یاری

                                     اکنون دیریست

                                                       که فرو ریخته در من

                                 تیره آواری از ابر گران

                                                   آنچنان آلودست

                               عشق غمناکم با بیم زوال

                                                      که همه زندگیم می لرزد

                                         چون ترا مینگرم

                                 مثل اینست که از پنجره ها 

                                       تکدرختم را، سرشار از برگ

                                                        در تب زرد خزان مینگرم

                                مثل اینست که تصویری را

                         روی جریان های مغشوش آب روان مینگرم...               

با کمک یه اشنای خوب تصمیم گرفتم که باز ادامه بدم

با تشکر ازاین عزیز

قربون همتون

شما هم کمک کنید

یا علی

خوش باشید

چو به دوست دل سپردم به خود این گمان نبردم

که نه بخت وصل دارم  نه تحمل جدایی

خداحافظ

دیگه نمیخام ادامه بدم

منو ببر از این دیار

دلتنگم از دوریه تو

بی تو منم یه بی قرار

واسه دل خسته ی من

 مرهم یاد تو بسه

تو این روزای شب زده

چشمات واسم همه کسه

پاییز غریب و بی کس اون همه برگ مگه کم بود
گل من را چرا چیدی ؟
گل من دنیای من بود

به رنگ خاطره دارم تو را نشان امشب

در آستانه ی رویای من بمان امشب

ترانه های غم من عجیب تکراریست

تو در مدار سکوتم غزل بخوان امشب

به یاد ماه خیالت گرفته ام با خود

هزار جشن سپندارو مهرگان امشب

چقدر غوطه ورم در هوای خاطره ها

گمم میان تو و لحظه و زمان امشب

صدای من که ...عزیزم نرو بمان برگرد...

نمی رسد به نگاه تو بی گمان امشب

دوباره این غزلم از گلایه لبریز است

شکایتم زده سر را به کهکشان امشب

غم عظیم درونم چه سایه ای دارد

گرفته گرد مرا تا به هر کران امشب

ستاره های سرشکم دوباره می بارند

خیال چشم تو شد ماه آسمان امشب

بي تو من زنده نمانم  بي تو طوفان زده دشت جنونم
صيد افتاده به خونم به چه سان مي گذري غافل از اندوه درونم
بي من از کوچه گذر کردي و رفتي بي من از شهر سفر و کردي ورفتي
قطره اي اشک درخشيد ز چشمان سياهم
تا خم کو چه به دنبال تو لغزيد نگاهم
تو نديدي نگهت هيچ نيفتاد به راهي که گذشتي
چون درخانه ببستم دگر از پاي نشستم
گوييا زلزله امد گوييا خانه فرو ريخت سر من
بي تو کس نشمود از اين دل شکسته صدايي
بر نخيزد دگر از مرغک پربسته ندايي
بي تو من در همه شهر غريبم
تو همه بود نبودي
تو همه شعر ور سرودي
زچه گريزي ز بر من که ز کويت نگريزم
گر بميرم ز غم دل به تو هرگز نستيزيم
بي تو يه لحظه جداي نتوانم نتوانم
بي تو  زنده نمانم

آن روز که تو را دیدم وبه آن نگاه پرخروشت دل باختم

 غربت چشمانت را چه آشنا یافتم

 آن نگاه با من غریبه نبود

 نگاه تو را در امتداد رویاهایم دیده بودم ...

 آن روز که نگاهم به نگاهت پیوند یافت قلب بیمار اما عاشقم به تپش افتاد

 ومن...

 ومن زندگی دوباره را با عشق تو یافتم...    

 ای زندگانی من ...

 ای همه وجود من...

 ای آغاز وپایان من ...

 با تمام وجود ترانه دوست داشتن تو را فریاد می زنم.....

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شود

         طلب عشق زهر بی سر و پایی نکنیم

                    یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شود

                             طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

                                      یادمان باشد که دگر لیلی و مجنون نیست

                                                به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم

                                                          یادمان باشد که در این بهر دو رنگی وریا

                                                                                دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم

                                                           یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست

                                             دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم

                                   ولی آخه تو بگو با دل عاشق چه کنم

                  یاد من هست طلب عشق ز هر کس نکنم

       یاد من هست که باشم همه عمر بهر تو پاک

                     یاد تو باشم و هر دم بکنم با تو خلوت 

                           ياد تو باشد ازاين پس من و تو ما شده ايم

  هر دو عاشق دو پرستو دو مسافر شده ایم!.

در  غروب  غرب  غُربت

میان  من  و  تو

لحظه ها  می گذرند  .

قصه ی  سرد  زمان

نگرانم  نگران

هیچکس  نیست  به ساحل  پیدا 

جز ماهی یاقوت ، 

کز  سردی  موج  ،

بالا  شد  و  باز  آمد .

شاخه ها پژمرده

کوه ها  افسرده

در  دل  من  چیزی  است

مثل  تنهایی  موج  خسته

یا  فراموشی خاک  ساحل

آنقدر  سبک ،  همرنگ  هوا

من  به  بیداری  تلخی  می اندیشم 

به  افسانه ی  دوستی

در  نگاه  سردت

عزیزم  ،  من  هنوزم  غم  تو  در  دل  دارم 

نگه  من  سوی  تو  است  . . .

از وبلاگ بهترین دوستم شیرین

 www.zahrazohari.blogfa.com

سلام...
خوبي بي وفا؟؟؟خوبي رفيق نيمه راه؟؟؟
خيلي خيلي دلم برات تنگ شده !ديشب داشتم عكس هاي5-4 سال پيشو نگاه مي كردم...توي باغ بوديم،با هم و كنار هم بوديم.
چه دورانه خوبي داشتيم...اما همه خوشيها گذشت،گذشت اون دورانه بي خياليو بچگي !گذشت اون زمان كه همديگرو بي دليل دوست داشتيم !
آره گذشت...توام گذشتي،تو از من گذشتي !راستي يادم رفت ازت سوال كنم!!!چي شد  يهو بي وفا شدي؟چطور شد اون دوستيمون فراموشت شد؟يادته اون شب توي اون ايوون به هم قول داديم كه تا آخر دنيا با هم باشيم و نزاريم هيچ كس مارو از هم جدا كنه؟!!
نگو يادت نمي آد!!!نگو !!
دوباره داره تابستون مياد،اخرين بار تايستون پارسال ديدمت !يادته 3 ماه تابستون ميومدي خونمون ميموندي...خواهرم بودي به خدا خواهرم بودي .توام كه خواهر نداشتي مي گفتي من خواهرتم...پس چي شد؟؟ كي اومد جاي منو گرفت؟؟؟مگه من غير از تو كيو داشتم؟؟تو كيو داشتي؟؟؟ما پشت هم بوديم...غمخوار هم بوديم،رازدار هم بوديم.
وقتايي كه از هم دور بوديم يه روز تو زنگ مي زدي يه روز من !!!اگر يه روز زنگ نمي زدم با بغض زنگ مي زدي خونمون و گلگي مي كردي !!
نگو كه يادت نمياد؟!! نگو !!
يادته اون موقع ها بهم مي گفتي كاش پسر بودي و منو مي گرفتي تا براي هميشه مال هم باشيم ؟؟!!يادته مي گفتي اگر شوهر كنم به شوهرم حسوديت ميشه؟؟!!
آره ما دو تا دختر بوديم ولي عاشق هم بوديم !!برامون زمان و مكان فرقي نداشت فقط همديگرو دوست داشتيم همين!اما حالا.....
آره تو راست ميگي اين حرفا جينگولك بازيه...قديمي شده...براي دورانه بچگيه!
انگار ادما هرچي بزرگ تر مشن دلاشون كوچيكتر ميشه...انگاري از سنگ ميشه !!!
اما به خدا كه دل من سنگ نشد،زمونه خيلي بازيا با دلم كرد اما دلم سنگ نشد...فقط شكست،بي صدا شكست.

اين تو بودي كه سنگ شدي!!!
تو بودي كه زرق و برق دنيا گرفتت و تو حصار تنت گم شدي!!!
تو بودي كه توي يه جاده خالي راه افتادي و دور و دور تر شدي!!!خيلي صدات كردم كه برگردي اما.....
تو بودي كه بازيچه دست هوس هات شدي و روح بلندت رو فسردي!!!
تو بودي كه همه روزهاتو شب كردي و ويرون شدي!!!
برنگشتي و به آخر رسيدي!!!
خواستي خود كشي كني!!! اره ترسيدي...از زندگي ترسيدي و خواستي بميري...اما از مرگم ترسيدي!!
شدي يه ترسو كه از همه چيزو همه كس ميترسيد!!!حتي از من...
خيلي وقته ازت خبر ندارم،گاهي اوقات از اين و اون ازت خبر ميگيرم...شنيدم دور خودتو پر كردي از آدماي ترسوي مثل خودت كه براي رهايي از ترس تو زندون تنشون زندونين!!
قبول دارم كه از زندگي خيري نديدي!!!قبول دارم بابات تنهات گذاشتو رفت...قبول دارم از دوست و دشمن ضربه خوردي!!قبول دارم به هر كي دل دادي زود پسش اوورد...
اما زندگي همينه خيليا بدتر از تو براشون پيش اومد و كنار اومدن و سوختن و ساختن...خيليا از اول شروع كردن...
اما اين رسمش نبود همه چيزو از ايني كه هست بدتر كني!!!رسمش نبود...
دلم برات تنگ شده چون هنوزم سر قولم هستم ولي نه ميتونم ببينمت،نه ميتونم بهت زنگ بزنم...آخه به زندانيا وقت ملاقات ندادن!!!
من خيلي سعي كردم آزادت كنم اما نشد چون خودتم هيچ تلاشي براي آزاديت نكردي!!!
تنها كاري كه ميتونم برات انجام بدم اينه كه برات دعا كنم
دعا كنم كه خودتو پيدا كني و بدوني كه براي چي اومدي و مي خواي چي كار كني!!
مامانم هميشه بعد از نماز ميگه:
خدايا همه بنده هارو به راه راست هدايت كن...
منم الان مي خوام بگم:
خدايا دوست قشنگ منم به راه راست هدايت كن
خدايا عاشقش كن تا عاشقانه زندگي كنه
اين تنها كاريه كه ميتونستم برات انجام بدم
به اميد ديدار...

دوستدار هميشگي تو

من چرا  ستاره  آرزو  کنم  ؟

شب  من تاریک  است  . 

نیست  رنگی  که  بگوید  با  من

اندکی  صبر کن  ای  شیرینم

که  سحر  نزدیک  است .

غم  بیامیخته  با  رنگ  شبم

شاخه ها  پژمرده

صخره ها  افسرده

دل  من  غمگین  است .

من چرا  ستاره  آرزو  کنم  ؟

شب  من  تاریک  است .

خیره  می انگارم   ُ   رنگ های  خیالی  را

من  غریبانه  به این  خوشبختی  مینگرم

لیک  از  ژرفای   دریا   بی خبرم 

بی خبر  ُ  از  فریب  فرداها

پشت  این  پنجره  ستاره  میلرزد

پشت  این پنجره  یک  مجهول 

نگران  من  و  تُست

من چرا  ستاره  آرزو  کنم  ؟

 یه شعر زیبای دیگه از شیرین جووون

میخوام یه چیزی رو بگم

۴شنبه بزرگترین روز زندگی منه

میدونید چرا؟ آخه تولد منه. ۲۹/۱/۶۸

میدونم بزرگترین کادوی تولدم رو از کی میگیرم

خودش هم میدونه

شما هم میدونید؟؟؟؟؟؟

وقتي كه عاشقم شدي پاييز بودوخنك بود

تو اسمون آرزوت هزارتا بادكنك بود

تنگ بلوري دلت درست مث دل من 

كلي لبش پريده بود همش پرترك بود

وقتي كه عاشقم شدي چيزي ازم نخواستي

توقعت فقط يكم نوازش و كمك بود

چه روزا كه با هم ديگه مسابقه مي ذاشتيم

كه رو گل كدوممون قايق شاپرك بود؟

تقويم كه از روزا گذشت دلم يه جوري لرزيد

راستش دلم خونه ي ترديد و هراس و شك بود

ديگه نه از تو خبري بود ، نه از ارزوهات

قحطي مژده و روزاي خوش وقاصدك بود

يادم مي ياد روزي رو كه هوا گرفته بود و

اشكاي سرخ اسمون اروم و نم نمك بود

تو در جواب پرسشم فقط همينو گفتي

عاشقيمون يه بازي شايد ، يه الك دولك بود

نه باورم نمي شه كه تو اينو گفته باشي

كسي كه تا ديروز برام تو كل دنيا تك بود

قصه با تو بودن و ميشه فقط يه جور گفت

كسي كه رو زخماي قلب من مث نمك بود

هیچطوری  نشده ،  باز  شب  است 

همچنان  کاول  شب

می رسد  ناله ای  از  جاده ی  دور

چه  خیالی  ساکن 

چه  ملالی  در  راه

در  دل  کومه ی  خاموش  دلم 

خبری  نیست  ولی  هست  خبر

کس  ندارد  خبر  از  هیچ کسی

هست  بر  جای  هنوز

زیر چشمان  درشت  من

دانه  اشکی  که  فتادست  فرود

درهمه ی این لحظه های از  پس ِ هم  رفته ی ویران

آسمان  یکریز می بارد .

و  من  اندیشناکم  باز

اگر  باران  کند  سرریز

درین تاریکی آور شب  

من  از  یادت  نمی کاهم .

 http://www.zahrazohari.blogfa.com/  یه سز برید خیلی جالبه

وبلاگ شیرین خودمه

ميميرم برات نمي دونستي ميميرم بي تو بدونه چشات

                    رفتي از برم نمي دونستي كه دلم بسته به سازه صدات        

                           آرزومه كه نمي دونستي كه من ميميرم برات

                  عاشقم هنوز نمي خواستي كه بموني و به سوزي به ساز دلم

                   گفتي من ميرم تو مي خواستي بري تا فردا ها آره خوشگلم

                                 برو راهي نيست تا فرداها از آبو گلم

                   سفرت به خير اگه ميري از اينجاتك و تنها تا يه شهر دور

                           برو كه رفتن بدون ما ميرسه به يه دنيا نور

                        سفرت به خيربرو گر شكستي ز من دوباره بساز

                           از دلي شكسته نا اميد وخسته تو باز برون

                  نمي خوام بياي نميخوام ميون تاريكيه من تو حروم بشي

               نمي خوام ازت نميخوام مثل يه شمع بسوزي برام تا تموم بشي

                  برو تا بزرگي ميخوام كه فقط آرزوم بشي.

سلام بچه ها عید همتون مبارک اینشا الله سال خوبی داشته باشید .همتون رو دوست دارم. بای تا سال ۸۶

از وبلاک مهدیه خانوم     http://mahdiye_meshkiposh.persianblog.com/   

تقدیم به دوست خوبم مهدی